Relatively Human

Jest to guczi

2012-02-02T19:20:00.003+01:00

Wszystkiego najlepszego z okazji szczęśliwego

2012-01-09T18:46:00.034+01:00

Yep!

2011-12-22T20:46:00.024+01:00

Fool in the photograph

2011-11-19T21:30:00.033+01:00

Oliva Extra Dziewica

2011-06-21T22:24:00.029+02:00

.

2011-06-15T03:11:00.003+02:00

Jedyne co jest względnie stałe w moim życiu to stałe łącze. Cała reszta to jakiś nieokrzesany pierdolnik, który czasami ożywa i straszy mnie po nocach. Mniej więcej w okolicach ściemniania się, po całym bezdennie głupim dniu spędzonym na zmianę na użalaniu się nad sobą i planowaniu wielkich zmian poprzez realizowanie małych nachodzi mnie to dziwne uczucie, że świat wali mi się na głowę. Jest to naprawdę koszmarna odmiana smutku wymieszana ze strachem, że nie mam kontroli nad swoim życiem, że coś tracę nie doceniając tego, co zyskałam, mając przed oczami jedynie kadry z wielkiej uczty, która się skończyła. Idealizowanie przeszłości przestało być moim problemem mniej więcej wraz z końcem trądziku, więc nie o idealizację tutaj chodzi. Duchy z przeszłości straszą mnie samą siłą pamięci, której towarzyszy smrodek niewylizanych ran. Tak jak pies liże się po genitaliach tak ja spędzam godziny na zdrapywaniu strupków, bojąc się trochę momentu, kiedy wszystko się wygoi, bo to bedzie znaczyło, że naprawdę się skończyło, że zostawiam kawałek siebie w czasie, z którym przestają mnie już łączyć dawne więzy. I nie wiem co mnie bardziej przeraża, utrata kogoś czy utrata samej siebie z tym kimś, tej wersji swojego życia, która się już nie powtórzy, która jest jak serial, na który zabrakło budżetu, bo ta osoba ciągle będzie, ale już inaczej, z kims innym, i jakoś łatwiej mi jest wyobrazić sobie jej szczęśliwą przyszłość niż swoją własną, na samą siebie nie starcza mi już wyobraźni. Przeprowadziłam się dzisiaj z mieszkania, z którym wiąże się bardzo dużo złych i dobrych wspomnień, z pełną świadomością że teraz walczę już tylko o siebie, za siebie, w swoim imieniu. Najbardziej chyba cierpi zraniony idealizm, kontrapunkt dla szczerzącej zęby realności, która nie pozwala się zamknąć w kilku hasłach, na pewno zaś jest nieobliczalna tak jak zmiany i ich skutki. Nie mam pojęcia jaką odmianę tęsknoty odczuwają starzy ludzie, tego się musi przez całe życie nazbierać tyle, że gdyby się zmaterializowało to rozniosłoby w pył całe miasto. Tęsknota zwykłych ludzi mogłaby być bronią biologiczną, najskuteczniejszą jaką znała nauka. Co się jednak ze mną dzieje, że podświadomie chcę na chwilę jeszcze stanąć w miejscu, pożegnać się i może patrząc wstecz czegoś się w końcu nauczyć? Rozstania są jak małe śmierci, związki w ogóle sprawiają, że boisz się śmierci bardziej, bo to co kochasz jest tak blisko ciebie że żadne abstrakcje jakie malują przed sobą religijni ludzie nie są w stanie omamić twojego głupiego człowieczeństwa. Afirmacja życia to nic innego jak zatracanie się w milionach wizji śmierci, które każą ci cieszyć się zwyczajnością, bo jest w niej spokój i pewność i wartość. Kiedy zobaczyłam jak u Anki suszą się rzeczy jej chłopaka to ścisnęło mnie w żołądku, bo to oznaczało obecność, a mi zostały już tylko ślady obecności podkreślające brak, małe wspomnienia ostre jak szpilki, ale w końcu przecież przestanę to czuć i zastanawiam się, czy nie lepiej jest teraz, kiedy wiem co czuję, wiem kim jestem i jak dużo zostawiam za sobą. I naprawdę mnie przeraża rozmiar tej straty.

Rok ośmiornicy

2011-05-22T15:42:00.034+02:00

dark side of the spoon

2011-03-19T13:41:00.029+01:00

Z masłem

2011-01-19T22:11:00.032+01:00

zima w mieście

2010-12-20T13:48:00.009+01:00

well I'm not selling shit

2010-11-30T21:46:00.028+01:00

Wystawa

2010-11-23T00:11:00.003+01:00

Przypominam: środa, BWA Studio, dziewięcioro fotografów, dziewięć albumów, a później biba. Przybywać licznie i z hukiem

Palec boży

2010-11-16T16:01:00.013+01:00

Jesteśmy modni

2010-11-05T15:23:00.027+01:00

Bubup Hill

2010-10-03T01:20:00.012+02:00

Peter Andre, where are you?

2010-09-16T19:08:00.008+02:00

Where's the bass

2010-09-06T22:50:00.016+02:00

Qpa

2010-08-16T17:03:00.002+02:00

Siema. W duzym skrocie - pracy nie ma, przynajmniej nie dla nas, zabijamy sie z innymi polakami o stanowisko na tasmie przy ladowaniu pomidora do kanapek, przedwczoraj wszelako wzieli nas na jeden dzien do Wilkinsona, preznej i dumnej kompaniji brytyjskiej sprzedajcej miedzy innymi sekatory, kaktusy i patelnie, gdzie dali nam zadanie skladania kartonow na plasko i zbierania poniewierajacej sie po magazynie folii. Po czym powiedzieli dzieki i nara. Czulam, ze warto bylo studiowac dwa kierunki, zeby pozniej pizda z agenci patrzyla na mnie z wysokosci osmiotysiecznikow swojej pozycji nie mam dla was pracy goodbaaaaj! chuj mnie obchodzi ze sobie kupilyscie metalowe buty jak wam kazalam i nosicie zolte oczojebne kubraczki. Internetu w domu nie mamy, ziom od ktorego zdarzalo nam sie krasc sygnal raz na trzy dni, spienil sie i odlaczyl router, po czym pojechal wpizdu do polski kupowac szlugi na przemyt. Puscili nas na chwile na komputer w bibliotece, ale wlasnie wykorzysalysmy swoj limit internetu na rok i nie mozemy juz wracac, widze to w ich oczach. W domu co pachnie gnijacym gipsem mamy tylko laptopa i dwa dzialajce palniki, gramy w boinggersa i napierdalamy zupy z warzywami. Aha, z rozrywek mamy tez ciepla wode. Zycie jak kurwa w jaskini, bez telewizora, internetu, z sasiadami co od nich zionie na kilometr patologia i bije baba meza swego, a litwin drzwi obok gotuje zupe z trawy. Ja pierdole, nie poznaliscie jeszcze takiej nudy, zeby dwa razy golic ogolone juz nogi. Szlugi tanie ruskie elemy smakuja jak kadzidelka z sianem, piwo chociaz jest polskie, lech i okocim i tyskie i nawet warka, chodzimy spozywac na polane i patrzymy na labedzie, a z drugiej strony jeziora brytole maja disco. Nie wiem co to bedzie. Nocami cale w plucjach marzymy o pracy w kanapkach, chociaz zadna z nas nie umie juz wczesnie wstawac. Wujek, nie ma co zazdroscic. Zle jest.

ereereeretwojamac

2010-08-10T18:52:00.020+02:00

Niebo nad Sainsburrym

2010-08-02T23:02:00.046+02:00

W Anglii pogoda pod zdechłym kundlem, z systemu chamskiej harówki przeszłyśmy w stan wstrzymania, bo skończyła się robota w Nexcie. Wynosimy się z jednej zapyziałej wiochy do drugiej, zapyziałej podwójnie i chyba przez resztę wakacji będziemy robić kanapki. Albo i nie. Cokolwiek będziemy robić na pewno nie będzie to ciekawe. Double Income No Kids.

Dżemolada

2010-07-03T15:14:00.033+02:00

Nigga, let me know

2010-06-19T16:17:00.014+02:00

That's the way the cookie crumbles

2010-06-08T01:48:00.024+02:00

FlashForward

2010-05-12T15:59:00.002+02:00

Po serii snów o seryjnych mordercach obcinających sutki, garażach egzekucyjnych pod Niskimi Łąkami i wrocławskim aczkolwiek bardzo paryskim kurwidołku w kamienicach kontynuuję oglądanie "Flash Forward". Bidny jest trochu, agenci FBI schematyczni, względnie zwyczajne kino akcji pomieszane z thillerem, ale sam pomysł rozbudził moją wyobraźnię do tego stopnia, że muszę oglądać. Otóż pewnego dnia cała ludzkość traci przytomność na 137 sekund i każdy (no prawie każdy) ma wizję tego, co będzie robił dokładnie pół roku później. Ludzie z bagażem fragmentów przyszłości zaczynają świrować. Agent FBI, którego gra Joseph Fiennes ze zbyt giętkim mimicznie czołem (wolałam go jako tragicznego kochanka Elżbiety I w "Elizabeth", ale co zrobić), rozpoczyna śledztwo żeby dowiedzieć się, co było przyczyną zaćmienia. I robi się ciekawie: naziści, autyzm, zdrada małżeńska, spiski, genialni fizycy kwantowi, umierające wrony, lesbijki nawet. No bosko. Dziurawe toto jest fabularnie że hej, poprawne politycznie, czasami z dupy, ale lubię i oglądam i nie spocznę dopóki się nie dowiem o co kaman. Seriale robią się ostatnio zbyt nastawione na wymacany wcześniej target i zbyt sprecyzowane gatunkowo, ale dobrych pomysłów jest mało. W międzyczasie czekam niecierpliwie na nowy "True blood". "Lie to me" też jest dobry, ale odstawiłam go odkąd dostałam obsesji w analizowaniu mimiki i gestów swoich i ludzi dokoła. Teraz tylko zastanawiam się, co by było, gdybym znała przyszłość.

Kind of busy

2010-05-08T02:19:00.021+02:00

Gdy ludzkość dojrzeje

2010-04-29T15:47:00.017+02:00

Ten modny irokez to pełen pedał

2010-04-21T23:08:00.030+02:00

Usłyszałam dzisiaj jak ktoś kogoś wyzywał od buraków. Poszłam więc do Biedry i kupiłam sobie słoik buraków, bo mi się zachciało.
Na VICE'ie jest mój kolejny tekst, tym razem o jednorękim bandycie, zapraszam do lektury TU.

Oda do Niskich

2010-04-17T17:00:00.004+02:00

Pierdolę. Finezję języka spuściłam w kiblu i nie napiszę wam nic wdzięcznego. Ale coś napiszę, bo jednak nachodzą mnie czasem jakieś refleksje wynikłe ze zmieszania alkoholi i nadużywania słowa kurwa, zwłaszcza że ostatnio nie odczuwam niczego na podłożu moralnym i mam perspektywę czystą jak łza. Wisząc wczoraj nad kiblem w pozycji Małysza i czekając aż pójdzie ze mnie siku zrobiłam szybką wyliczankę wrocławskich klubów i uznałam, że naprawdę jedynym miejscem do którego mogę wlec to co sobą ostatnio reprezentuję są Niskie Łąki. Ortho odpada, bo tak się składa że mam osobowość unikającą, a poza tym uważam że wielkie spędy godowe w wykonaniu gejów to coś na co owszem można popatrzeć, ale nie często i raczej na ciężkich dragach. Woda też nie, bo gdy na parkiecie spotyka się wieś i luksus to nigdy nic dobrego z tego nie wynika, a poza tym nikt nie kuma mojego poczucia humoru na tablicy z smsami i słyszę tylko, że z takimi tekstami nie porucham. No i ochroniarze ewidentnie chcą kogoś okaleczyć i są jebanymi homofobami. Kamfora kojarzy mi się za bardzo z funkiem i zeszłym rokiem, śmierdzi mi tam kompotem i perlisty śmiech takich sobie dam mnie nie kręci. Niebo odwiedzam, bo czasami nie ma wyjścia, ale zawsze zdążę się tam upokorzyć, piwo jest ciepławe, kibel mi się otwiera jak sikam, a najgorzej jak zaczynam uganiać się za jakąś małolatą, która myśli że jestem chłopcem. Kalambur niby spoko, ale nigdy po drodze, wstęp trzeba płacić i kradną odzież. Ośrodek za daleko i kojarzy mi się z pewnym środowiskowym konfliktem, w który nie chcę wnikać. Włodkowica to chyba tylko po to, żeby liczyć krzesła i inhalować się szlugami, stateczność otoczenia wpędza mnie w paranoję i zawsze jak patrzę na pana Igora ze zmywaka to boję się że tak skończę. Mleczarnia straciła świeżość, służy posiadówom i broń boże rozmowom, a bełkot z którym przybywam może zostać usłyszany stolik obok. Generalnie siara i za dużo sentymentów. Salvador? Jezu nie wiem czemu nie lubię Salvadora, ale nie lubię. Mało przytulnie i wciskają ci do piwa te jebane orzeszki. Gumowa Róża jest dla licealistów w glanach. Szepty to smutna mordownia. Strefa Zero jeszcze ma klimat i spoko barmanów, no ale Niskie są za blisko. Bezsenność to katastrofa i nienawidzę ich za to że zajęli miejscówę po Mekce. Szajba niby ok, ale trochę ą ę i zamiast ładnych niezrównoważonych dziewczyn spotykasz tam dobrze ubrane i wyniosłe lalunie. Nie mój target. A w Niskich na jednym parkiecie spotyka się młodzież emo, naćpana lesba, źle ubrany poeta i 50 letni alkoholik z dużym libido. Oraz oczywiście Szymon Wu napędzany herbatką z mlekiem, w swoich ulubionych dresach. I nawet jak się tam upokarzam to nikt mi tego nie wypomina, nie dla tego że ludzie z Niskich mają takt, ale dlatego że następnego dnia nikt nic nie pamięta. Boże błogosław Niskie Łąki!

we are rockstars

2010-04-11T03:36:00.031+02:00

Z ostatniego miesiąca moje zdjęcia pamiętają więcej niż ja. Niniejszym pozdrawiam/przepraszam/dziękuję/życzę smacznego.

...with few exeptions

2010-04-09T13:38:00.002+02:00

lele [SPEAKS] znalazłam przypadkiem, bo Naughty James robił jej kiedyś fotę, zdaje się że do VICE'a. Razem z siostrą Jackson Kid kręcą i montują sobie te klipy, które są kwintesencją brudu i bezpretensjonalności. Uwielbiam.

I quit girls

2010-03-30T13:53:00.001+02:00

Co gryzie Gilberta Grape'a?

2010-03-29T15:29:00.028+02:00

a) pies

b) sweter

c) chuj ci do tego

Etiuda na jedną rękę i pół paznokcia

2010-03-18T12:40:00.002+01:00

Net chodzi u mnie z prędkością starca. Wiadomo, starzec czasem polegnie i się nie rusza. Załadowanie czegokolwiek na yt wymaga czarów i błogosławieństwa papieża. Chodzę więc z lapem pod pachą i szukam po domu sygnału, a pod nogami popierdala mi niezadowolony kot, lekko jodłując. Od 20 minut próbuję załadować nowe zdjęcia Dąbrowskiego i chyba obejrzę je w następnym życiu. Ale spoko, net przestał mi być niezbędny od czasów wyprowadzki, bo wprowadziłam pewną dyscyplinę do swojego życia, co oznacza, że wstaję około 10, chodzę na przechadzki, ratuję pisklęta i nawet robię brzuszki. Mam za sobą absolutnie bezcenną wizytę w kasynie Polonia, gdzie potraktowano mnie darmową whiskey z colą, ale o tym innym razem i gdzie indziej. Stwierdziłam, że nie ma we mnie nic z wannabe, jestem raczej ucieleśnieniem wanna-not-to-be i w zasadzie jest mi z tym dobrze. Nadszedł czas, kiedy muszę zregenerować obciętą rękę, ale okazuje się, że bardziej niż obcięta ręka boli potłuczona dupa. Spierdoliłam się wczoraj malowniczo z podestu i wylądowałam na kości ogonowej, nie minęła jedna kilosekunda a już stał nade mną jakiś ziom pytając: Nic ci nie jest kolego? A teraz chodzę w rozkroku jak najlepsza dziwka w mieście, która w nocy obsłużyła pół Azji. Nie wiem jak ja będę dziś pracować, ból jest przeokropny i co drugie słowo stękam. Śniło mi się w ogóle, że pracowałam w jakimś urokliwym kurorcie i zaatakowali nas brytole, którzy kazali mi trzymać rękę w ogniu dopóki nie zacznie skwierczeć. To trzymałam bo celowali do mnie z imponującej lufy. Byłam w tym snie Timem Rothem, chyba. A później jakaś napalona laska dotykała mnie w tę poparzoną rękę brudnym paluchem, po czym chciała się ruchać na chodniku i w ubraniach. Mówiłam jej nie, ale była cięższa i na mnie usiadła. I kanary mi się śniły, i że Piotrek wpadł w przepaść i zawiesił się na jednej muskularnej ręce jak kreskówkowy superhero. Po czym wypełzł na brzeg i zapalił ze mną szluga. Była dzisiaj u mnie Anka i mówi, że jak ostatnio rozeszłyśmy się do domów po chlaniu to wracała piechotą słuchając ścieżki z Wiedźmina i dopijając wino, przy którym ja się poddałam, po czym w domu oznajmiła swojemu chłopakowi: Adam, będę się uczyć miecza! Bardzo mnie to rozbawiło. Ja natomiast po powrocie w dzikim szale zdarłam pościel i wrzuciłam ją do prania razem ze wszystkimi ręcznikami, po czym obudziłam się rano na łysej poduszce, pod łysą kołdrą i bez ręki. Na szczęście to była lewa ręka. Podobno zawsze odrasta.

Thomp Thrum Tramp

2010-03-14T04:03:00.017+01:00

Co się stało z naszą klasą

2010-03-08T20:06:00.004+01:00

Niewiarygodne, jak czas zapierdala. Jest już marzec. Nawet Oscary przeminęły, chociaż teraz jeszcze trochę będzie się o nich mówić. Popadłam w coś z pogranicza letargu i szczęśliwości, wsunęłam się na miesiąc między jawę i sen, ale komfort przeciągania się jest jednak dość uciążliwy na dłuższą metę. Pojechałam na dzień do domu załatwiać sprawy urzędowe i okazuje się że w tym kraju bez problemu możesz tego samego dnia zarejestrować się jako bezrobotny a wieczorem pójść do pracy. Aczkolwiek nie zarejestrowałam się i wypięłam swoje rozpieszczone dupsko na świadczenia ubezpieczeniowe, bo i tak nie przysługuje mi zasiłek. Na pytanie co się stało z naszą klasą mogę już powoli odpowiadać piosenką, ale hip hopową. Spotkałam w tramwaju Baśkę, z którą studiowałam kulturoznawstwo, chociaż nie kumałyśmy się za bardzo w kuluarach, bo ona należała do babskiego mainstreamu co to piszczał i chichotał na korytarzach, i okazało się że Baśka jest teraz stewardessą w Wizzarze. Ma za sobą 22 loty i potrafi zrobić pokazówę "ratuj się kto może". Siłą rzeczy naszła mnie refleksja gdzie podziała się reszta: oto Agata siedzi w Paryżu i mieszka u jakiegoś słynnego filozofa oraz zajmuje się wnukami Ministra Francji (możliwe że coś pomieszałam, ale takie doszły mnie plotki), Jaszczur dzielnie pracuje jako grafik, w weekendy napierdala zlecenia, a w tygodniu wstaje o świcie (Jaszczur i świt to z punktu widzenia protagonisty najgorszy koszmar, z punktu widzenia potencjalnego widza komedia na co najwyżej dwa sezony), Anka winduje swoją średnią na filologii hiszpańskiej powyżej 4,5, chociaż rozkute roczniki gimnazjalne zazwyczaj sięgają 5,0 (co nie zmienia faktu że Anka przechodzi złote lata terroru edukacji właśnie teraz, podczas gdy my mamy je dawni za sobą, nie bez przyczyny spierdoliłam z iberystyki przed pierwszą sesją), Kuba z Magdą siedzą w Londynie i robią pieniądz. Zapała ciągle popierdala na rowerku po mieście, Hans wsiąkł w CRK i inne kulturalne inicjatywy miejskie, ale oni w sumie nie dociągnęli tych studiów, albo też studia nie dociągnęły ich. Pawełek siedzi w mieście i studiuje czeski. Co z resztą? Nie mam pojęcia. Ja leję piwo, robię zdjęcia (czasami zepsutym aparatem, co owocuje lutowym niedostatkiem postów) i powoli wdrażam się w pisanie dla Vice'a (mój tekst o sex shopach: http://www.viceland.com/blogs/pl/2010/03/08/sexszoping-czyli-raport-o-ginacych-rzemioslach/). W wolnym czasie, którego przecież trochę mam, staram się nie wydawać pieniędzy, których nie mam prawie wcale. Czasami dostaję realizmem po mordzie, co działa motywująco. Jestem niemalże pewna, że zaniedbuję ludzi i niektóre obowiązki, ale jest Gośka, czas teraz wygląda mniej drwiąco i ma szybkie nogi. Ucieka. Mieli rację dziady pradziady, że tak będzie. Tak jest. Trzy miesiące pomieszkałam z Lewko na Ołtaszynie, teraz przeniosłam się w okolice Młodych Techników i pomimo tęsknoty za Moniką z samego dna gejzeru powoli przywykam, jak to w życiu. Mieszkam w pokoju po Idze z Natalią, Karmeną i bardzo dziwnym kotem, który mnie szpieguje i nie pozwala się dotknąć. Podobno syjamskie tak mają, więc przestałam próbować. Dzisiaj próbowałyśmy z Gośką przekupić kota na szynkę, ale wzgardziła nią. Później przyszła miauczeć, żeby sprzątnąć jej z kuwety kupę. A znamy się krócej niż tydzień.

egipska bryza, bracia i siostry, ma zapach brudnych skarpet

2010-02-24T19:11:00.004+01:00

Do naszego mieszkania wprowadził się nowy współlokator. Od razu na pełnej kurwie, z hałasem, zostawiając za sobą nitkę niewyraźnego smrodku. Nosi buty ze skóry węża, ale bynajmniej nie są to seksowne kowbojki tylko lakierki z ostrym czubem typowe dla egipskiej klasy średniej. Wrócił właśnie z Egiptu, śniady i bez kilku zębów, po dwóch latach. Po tym jak Lewko zrobiła z nim wywiad środowiskowy okazuje się, że pracował też w Irlandii przy sekcjach zwłok. Jest biologiem, a ze zwłok najbardziej lubił topielców. Przywozili im ich w beczkach i podobno nie ma nic bardziej fascynującego niż napęczniały trup. Jego hobby to palenie sziszy, ma całą walizeczkę przeróżnych akcesoriów. Jest to człowiek szybko się spoufalający, w związku z czym jak przysiada w kuchni w szlafroku to oczywiście nie ma na sobie gaci, a nie powiem, lubi się rozkraczyć. Ma też wiele cech mitomana, w związku z czym nie można jednoznacznie stwierdzić, co z tego co mówi jest prawdą. Gorzej być nie mogło, co stwierdziłyśmy dziś z Lewko wracając do domu, kiedy po otwarciu drzwi dostałyśmy w mordę smrodem brudnych skarpet i serowego popcornu. Lewko w markecie w pierwszej kolejności kieruje się teraz do działu "środki dezynfekujące". To mieszkanie ma jakąś dziwną aurę. Teraz mieszkamy w składzie: dwie lesby, Orsony i neoegipcjanin. Mamy tylko nadzieję, że nas nie potopi.

na relaks:

Nie biorę.

2010-02-17T23:12:00.016+01:00

Dwie klisze z lutego przepadły.

2010-02-09T23:57:00.001+01:00

Ballada dworcowa

2010-02-07T03:15:00.004+01:00

Laska ma oczy ciężkie od makijażu i tępy wzrok. Koleś obok niej wygląda jakby spał, zdradza go tylko czkawka. Wszyscy siedzimy w nocnym na dworcu, dodatkowe weekendowe kursy do domu zafundował nam MPK wraz z nowym rokiem. Wszyscy kochamy bonusy. Od lektury odrywa mnie awantura za oknem autobusu, szewc Dratewka nie przeklinał piękniej: "A ty kurwa jutro masz do pracy, kurwa. Do pizdy pojedziesz a nie do pracy! Jak kurwa nigdy nie było o drugiej autobusu tak teraz był. Chuj by to zajebał! Będziemy tu kurwa siedzieć dwie godziny, ochujałaś?! Zawsze tak jest jak pojedziemy na ten jebany Wrocław". W międzyczasie koleś od czkawki wstał i rzyga przez otwarte drzwi. Kieruje nim ostatni zryw nawyku społecznego, żeby nie rzygać w autobusie tylko na zewnątrz. Laska, która z nim wraca, przerzuca tylko kamienne spojrzenie z obiektu na obiekt. Jestem pewna że nie widzi dalej niż na odległość swoich pomalowanych rzęs. Koleś przestał rzygać i użycza komuś ognia. Awantura przenosi się na inny peron, słychać coraz mniej. Do autobusu wsiada kolejny pasażer: "Przepraszam bardzo, czy jedzie pan nieopodal Gaju?". Wracam do lektury. Traktuje ona akurat o umierającej żydowskiej matce.

Mas o menos

2010-01-27T16:33:00.025+01:00

Spodziewałam się, że na tych kliszach znajdę li i ino Lewko w piżamie, bo Małgorzata nie pozwala sobie robić zdjęć i jak pisałam ostatnio głównie pełzam, ale okazało się że nie tylko pełzam. Ucieszyłam się w sumie.

- Nie jestem głodna. Zjadłam jajko.
- Jest jeszcze jajko?
- Zjadłam ostatnie.

2010-01-24T18:34:00.003+01:00

Największa inspiracja ostatnich tygodni, Maurycy mi polecił: resturchemistry.blogspot.com. Anka Bajorek rządzi. Ogląda się to jak dobry serial, zwłaszcza kiedy się zna accidentswillhappen Kuby Dąbrowskiego, bo bohaterowie się często powtarzają. Polecam zwłaszcza posty z zimy 2008/2009, w kolorze.
Wczoraj w nocy wbiłam się jakimś obcym ludziom do taksówki i zostałam odwieziona pod sam dom. Nie zapamiętałam żadnego z imion, ale tak czy inaczej opaczność czuwa. Minus 20, wyobrażacie sobie? Za każdym razem, kiedy otwierały się drzwi do Niskich razem z falą ludzi wpadała ściana mroźnego powietrza, która się prawie materializowała w taflę lodu. I ci wszyscy debile zapominali zamknąć za sobą drzwi. Wydaje mi się, że wczoraj nikt nie miał nastroju na imprezę. Ja wypiłam dużo piwa od którego zrobił mi się duży brzuch, a później poznałam Agatę, matkę Łucji Igi, której imiona oznaczają Wodę i Ogień i która jest numerologiczną dziewiątką. Chłopak Agaty wyglądał jak młody Olbrychski i był od niej z 10 lat młodszy. Paliłam jej szlugi i stawiała mi alkohol dopóki nie poczułam, że to zahacza o sponsoring, bo ciągle powtarzała "Ja kupię, ja kupię, ja mam pieniądze, ja mam biznes". Później uciekłam. Rano pomyślałam, że chyba muszę posprzątać. W efekcie rzuciłam wszystkie brudne skarpety na jedną kupkę i na tym się skończyło. Małgorzata się uczy, a ja oglądam filmy o holokauście. Większość dnia spędzam w poziomie. Polecam.
Nowe foty już wkrótce.

Piasta brak

2010-01-13T00:31:00.025+01:00

Terespol

2010-01-12T01:25:00.008+01:00

Nowy rok zaczął się i trwa w jakimś amoku. W międzyczasie roztopiło się kolejnych kilka ton lodowców, parę par które znam się rozstało, zaczęliśmy kolektywnie walczyć z etosem rozmów o miłości i tanim sentymentalizmem służącym do podtrzymania poczucia sensu w okresie przesileń. A ja jakoś pod prąd temu wszystkiemu jestem lżejsza o wszystkie grzechy i się nie przyklejam do czarnych dziur, po prostu same odpadają mi od butów. Popijam earl greya w kuchni u Małgorzaty, biegam na nocne brodząc w śniegu po kostki, szturcham się z solą tej ziemi na ulicach i nie mogę doczekać się wiosny. Z rzeczy które mnie ostatnio rozbawiły do łez: koleżanka mojej siostry razem z grupką znajomych wpadli na pomysł małego biznesu ustawiając w Świdnicy stragan z kulkami śniegu. Jedna kulka - jeden złoty. Zarobili ósemkę zanim zjawiła się straż miejska i ich spisała. Coś jeszcze będzie z tych dzieciaków, myślę sobie.

Piotrek

2010-01-06T18:08:00.002+01:00

Operacja: Święta, na otwartym sercu

2010-01-05T01:10:00.041+01:00

Grawitacja już na mnie nie działa.

2009-12-28T21:46:00.003+01:00

Święta minęły pod znakiem obżarstwa. Terespol to malutka mieścina, gdzie jedyną rozrywką jest telewizja, jedzenie i picie wódki. Na spacer można się wybrać wzdłuż głównej ulicy miasta do Biedronki i z powrotem. Zajmuje to jakieś 30 minut. Swoją drogą słyszałam, że jest to najlepiej zarabiająca Biedronka w Polsce, chociaż nie wiem czy to prawda. Jutro Wrocław. Pierwsze co zrobię to wybiorę się na bardzo długi spacer do fotolabu, także na dniach spodziewajcie się bardzo dużego świątecznego uploadu. Joł.
Aha, miałam jeszcze podzielić się swoimi wątpliwościami na temat Bukowskiego. Sto razy bardziej wolę Henry'ego Millera z tą wulgarną mistyką, którą podszyte są jego powiesci, chociaż Bukowskiemu nie można odmówić tupetu i libido. Jego literaura jest jak instynkt - niezbyt wyrafinowana, za to szczera i jak w mordę. W sumie ok.

2009-12-16T17:17:00.002+01:00

Przez pierwszą połowę grudnia katowałam Florence, teraz przerzuciłam się na Yeasayer. Jestem zaczarowana.

Buena

2009-12-14T21:17:00.017+01:00

Jestem w najnowszym "Notesie" na stronie 54. I chwilowo bez aparatu. Ciągle szukam kompaktowej Yashiki z Tessarem, jak ktoś ma na zbyciu dawać znać.

2009-12-09T18:25:00.001+01:00

No more dreaming like a girl so in love with the wrong world
/ z dedykacją dla Juniora

2009-12-08T14:59:00.001+01:00

Z cyklu nie pamietam, ale wydaje mi się że było zajebiście

2009-12-05T14:56:00.004+01:00

Rozmowa, którą odbyłam dziś rano z kobietą piorącą w balii, piętro niżej, w piżamie:

- Dzień dobry.
- Dzień dobry.
- Przyszłam się wysikać.
- Wysikać?
- Czy zawędrowałam za daleko?
- Za daleko?
- Bo my tam u góry nie mamy klozetu.
- Nie macie klozetu?
- Wyrwali.
- Jak to wyrwali?
- Wyrwali. Naprawiają.
- Kto?
- Nie wiem. Powiedziano mi, żeby sikać na dole.
- A to proszę bardzo, korzystać.
- Dziękuję.
- Proszę.
- Jest pani bardzo uprzejma.
- Nie ma za co.

Nie pamiętam jak wróciłam do domu, ale Lewko mówi, że po piątej.

O sztuce pisania treściwych smsów

2009-12-03T10:48:00.002+01:00

Homoseksualizm to jak wiadomo drażliwy temat w naszym kraju. Rodzice reagują różnie na coming out swoich dzieci. Smsy w tej sytuacji pomagają w ekspresji negatywnych emocji: " 2 kurwy obyście sobie łby pourywały, a mandatami na gapę wykleiły burdel".

2009-12-02T19:36:00.006+01:00

Like seasons just move on.

Wernisaż

2009-11-29T15:30:00.005+01:00

plakat by super-cat-bat-zo

strona wydarzenia na FB: tutaj, wpisywać się brać.

http://www.bandstandbusking.com/.
Znalazłam to zupełnie przypadkiem. Grupa ludzi związanych z przemysłem muzycznym organizuje luźne akustyczne występy różnym kapelom w parkach londyńskich, widownia jest zazwyczaj niewielka i w dużej części przypadkowa. Nikt nikomu nie płaci. Micachu & the Shapes akustycznie są jeszcze bardziej pogięci. Szperam ostatnio dużo w necie i zazdroszczę trochę tym, którzy kupują kolorowe magazyny o sztuce drukowane na dobrej jakości papierze, bo przynajmniej w ich lekturach jest jako taki porządek. W moim życiu porządku zawsze brakuje. Chodząc po kuchni generuję kapciami nieregularny rytm przyklejania i odklejania się od podłogi. Jak wszystko pójdzie zgodnie z planem przeprowadzam się już pojutrze. 10 minut od OPT, 5 minut do Kamili i Agaty, 15 do Bana, ściana w ścianę z Lewko, więc jestem w niebie. Szykuje się pojebany tydzień. W piątek zapraszam na wernisaż na 18:30 w galerii Szewska 36, w podziemiach Instytutu Historii Sztuki. Trochę to wszystko powstaje w chaosie, ale mam nadzieje, że się powyrabiam. Jakaś puenta? Statystyczny Polak nie buduje chuja ze śniegu. Tyle ode mnie w tym odcinku, trzymajcie się ciepło, mocno wiążcie szaliczki.

Dlaczego Twilight 2 to zły film

2009-11-25T13:04:00.005+01:00

Anka wczoraj stwierdziła, że zbliża jej się okres, bo dwa razy popłakała się czytając "Metro". Raz na ogłoszeniu, że ktoś ma do oddania małego kotka, drugi przy informacji, że palenie tytoniu powoduje choroby serca. Na "Twilight 2: New Moon" jednak nie płakałyśmy, wydawałyśmy z siebie za to odgłosy zażenowania średnio co kilka minut. Ten film składa się w tak strasznej części z komunałów, że nie da mu się tego wybaczyć tak, jak wybaczało się jego poprzednikowi. Teoretycznie powinno być lepiej - depresja jest zaiste malowniczym stanem do oddania w filmie, ale miraż Edwarda, który regularnie pojawia się oczom Belli, nie zmieścił się dla mnie na marginesie tolerancji dla kiczowatych efektów. Ogółem mówiąc jest tanio. Wierzę, że popkultura potrafi się ładnie wystroić w obrębie różnych gatunków filmowych i po prostu sprawiać przyjemność, odwołując się do standardowego pakietu kiczowatych emocji, które wszyscy posiadamy, zwłaszcza przed okresem. W tym kontekście "Księżyc w nowiu" obraża naszą inteligencję gatunkową. Żaden wybuch lub przerysowana manifestacja uczuć nas nie zaskakują, bo wiadomo, że chodzi tu o historię miłosną, dla której konflikt wilków i wampirów ma być tylko tłem. Ale na boga, kiedy po raz setny słyszę "Muszę się tobą opiekować"; "Zostawił cię bez opieki"; "Dziękuję że zaopiekowałeś się Bellą"; "Ja też mogłabym się tobą opiekować, gdybyś mnie zmienił" to mam wrażenie, że scenarzyści wywodzą się z niemieckiej redakcji Bravo i nigdy w życiu nie widzieli pornola. Film borni się pod względem przyrodniczym, bo krajobrazy wymiatają. Jako instruktaż namiętnych pocałunków już nie bardzo. 100% węglowodany. Pierwsza część broniła się emocjonalnością a'la "Dawson's creek", druga pozbawiona tej naiwności jest już tylko czystej wody komerchą. Jeśli przyjdzie wam do głowy iść do kina na "Księżyc w nowiu" lepiej połknijcie mydło. Wyjdzie na to samo.

Zamiast tego polecam krótki metraż Spike'a Jonze'a z Kanyem Westem: tu

THE GAP

2009-11-23T22:14:00.013+01:00

Gdyby świat miał twarz miałby też wielka szparę między zębami. To dlatego, że zawsze gdy się śmieje, śmieje się pod wiatr.

Mój misiacek, czyli o ryzyku wpisanym w cenę biletu MPK

2009-11-23T01:46:00.005+01:00

Każdemu się zdarza, istotnie nie jesteśmy z kamienia i mamy żołądki, ale to co dziś ujrzałam trochę mnie przerosło i muszę się podzielić. Jechałam rano z Sylwią autobusem, na samym końcu z widokiem na tatę z synkiem, rozmawiałyśmy o dyskotekach i chłopakach, panowała harmonia, spocone wąsate kobiety i żerniccy żule rozmieścili się na powierzchni autobusu zgodnie z panującym we wszechświecie porządkiem, oddychałam pełną parą i kuliłam nogi z entuzjazmem dziecka, które nie sięga do ziemi, było miło. Gdzieś w okolicach Dworca Świebodzkiego przesunęłam leniwie wzrok w stronę taty z synkiem i się zaczęło. Gore, jak boga kocham. Mały w zwolnionym tempie, ale z ciśnieniem szlaufa wypuszcza z siebie kaskadę różowych rzygów. Widzę każdy detal tej sytuacji, widzę zdecydowanie za dużo. Na progu traumy i szoku obserwuję kolejne kaskady, mamy nową Niagarę panie i panowie, psychodela na full volume, teledysk do piosenki Pink Floyd. Zdezorientowany tata (za oknem energicznym krokiem idą brzuchate panie z paczkami chrupków pod pachą) otwiera plecak (słońce zza szyb razi w oczy, Sylwia szturcha mnie pod żebro, ktoś nuci nową Chylińską), a dziecko po ściance plecaka (reebok) wypuszcza kolejne fale. Myślę o polach pełnych truskawek, wyobrażam sobie siebie w słomkowym kapeluszu na leżaku, z książką i wiernym psem śpiącym na stopie, jest taki piękny dzień, wyobraźnia walczy z traumą, no ale niezbyt, no niezbyt, gęsty truskawkowy rzyg spływa do plecaka, ojciec popadł w katatonię, świat zamarł na chwilę, tak mógłby się zaczynać dobry film katastroficzny. I nie żeby było mi niedobrze, żebym chciała przybić pionę z maluchem i dodać coś od siebie, być może na żółto, jest mi niezręcznie, niekomfortowo, chciałabym wysiąść. Cały autobus patrzy już na dzieciaka, który obcierany przez ojca higienicznymi chusteczkami wyłapuje te spojrzenia pełne obrzydzenia i zaczyna płakać, wielkimi krokodylimy łzami, sam nie wie dlaczego, ale czuje że zrobił coś złego. Patrzy na misia, którego cały czas trzymał w ręku, miś wygląda jak tajwańska maskotka dodawana do Happy Meala w McDonaldzie, i zaczyna wyć "Mój misiacek, mokry!" podczas gdy tata wyciera raz siebie, raz jego, ciągle z wyrazem katatonii na twarzy, czyli właściwie bez wyrazu. W końcu zapina plecak (reebok) pełen różowych rzygów i wysiada z małym na Świebodzkim. Tak sobie teraz wyobrażam omen na złą niedzielę. Bo to był kiepski dzień.

pozdro 600 for Jack Smith

2009-11-20T13:55:00.005+01:00

Nie wiem za dużo o kręceniu jointów, ale ostatnio dowiedziałam się o niejakim Jacku Smith'cie. Ów Kowalski był co najmniej nieprzeciętny. Jako bliski człowiek z kręgów Warhola, który jak wiemy obrósł woskiem i świeci się od lat mętnym światłem legendy popświatka, był prawdopodobniej jedynym współczesnym Warholowi artystą, ktorego ten szczerze podziwiał, tak samo jak Courtney Love podziwia PJ Harvey ("PJ Harvey to jedyna artystka, przy której czuję się jak gówno"). Smith poza swoimi nowatorskimi pracami zasłynął tym, że celowo zaraził się wirusem HIV. Żeby zwiększyć ryzyko zakażenia uczestniczył w praktykach znanych jako barebacking (BB), orgiach lub przypadkowych kontaktach seksualnych bez zabezpieczeń. Jest to zwyczaj praktykowany do dziś w coraz większym gronie fanów adrenaliny, ale o tym się nie rozmawia. Smith oczywiście w końcu się zaraził. Oficjalnie twierdził, że śmierć spowodowana powikłaniami AIDS jest gloryfikacją dla artysty, bo daje ci wstęp do klubu ofiar pewnego stylu życia, a tym samym do historii. Fenomen Jacka Smitha to prawdopodobnie jedna z niewielu rzeczy, które mnie ostatnio zszokowały. Slava Mogutin w ramach inicjatywy Visual AIDS zorganizował ostatnio wystawę zestawiając prace z kręgu artystów gejów, którzy byli ofiarami epidemii wirusa HIV na przełomie lat 80tych i 90tych. Projektowi patronuje nie kto inny jak Jack Smith, długodystansowy samobójca przez wzgląd na łączenie życia ze sztuką, przewrotnej mistyki z regularną sraczką. Zapraszam, żebyście sobie poogladali: http://www.thebody.com/visualaids/web_gallery/2009/mogutin/01.html, sam projekt jest o tyle drażliwy, że znając zdjęcia Nan Goldin i mając przynajmniej średnie pojęcie o kulturze gejowskiej unaocznia się bardzo cienka granica pomiędzy seksem a śmiercią. I mówię o tym abstrahując od pokazywanych prac, za wyjątkiem jednej, która mnie chyba najbardziej wbiła w fotel. Z HIV można żyć, ale zapomnij o czystym ciele, które cię nigdy nie zdradzi, solidnym zwieraczu, który utrzyma w środku to, co ma utrzymać, za to musisz się oswoić z tym, że twój mocz przyjmuje wszystkie kolory tęczy. Praca Roberta Blanchona nazywa się "Plama" i opowiada o tym, że czasami umieranie jest trochę zdychaniem we własnym gównie.

"Stain" by Robert Blanchon

It's hard to stand the sight of two dogs dead

2009-11-17T22:15:00.014+01:00

under a sky so blue

Alternatywna historia św. Mikołaja

2009-11-13T16:28:00.004+01:00

Wczoraj wchodząc późną nocą do Niskich namierzyłam na stoliku przy wejściu figurkę św. Mikołaja wielkości krasnala ogrodowego. Podeszłam, obwąchałam i coś mnie tknęło żeby polizać (widocznie to efekt zadawania się z Loczkiem). Okazało się, że cała jest z czekolady, więc zeszłam na dół z plotą. Krążyliśmy później wokół Mikołaja całymi wycieczkami, nieśmiale rwąc po kawałku czekolady z buta, aż w końcu Gośka wzięła go pod pachę i zniosła na dół, rozłupała czaszkę piąchą i całe Niskie zaczęły jeść. Rzucali sobie po kawałku głowy, kawałku ręki, dzielili się nim jak opłatkiem. Nikt się zbytnio nie przejmował, że skoro ktoś go porzucił to coś musiało z nim być nie tak. Może był po prostu nieudanym prezentem pozostawionym z racji gabarytów na pastwę pijanych i głodnych? W każdym razie niezjedzona połowa Mikołaja wylądowała rozłupana na parkiecie. Jeśli ktoś z was klei się dziś do podłogi to właśnie dlatego. Followed by photos wkrótce.

2009-11-13T12:21:00.000+01:00

We secretly long to be some part of a car crash

Siadaj pani. Siadaj pan.

2009-11-10T18:34:00.012+01:00

2009-11-10T14:53:00.000+01:00

Ballada o celnym strzale, zapraszam!

2009-11-03T00:35:00.004+01:00

Jutro, albo i dziś, czyli we wtorek o 18:00 w BWA Studio zaczyna się festiwalowy cykl "Ballada o celnym strzale" /Interzone/, w ramach której ja i Ban pokazujemy swoje zdjęcia, a punkt 18sta Luc Matchlock da wykład o antyglamourze w fotografii. O 19:30 zaczną się slideshowy, także zapraszam każdego kto ma ochotę. Będzie lepsza faza niż po ogórkach gruntowych.

"We Bark On Sundays" - Agata Kalinowska
W zasadzie nie chciałam stworzyć kolejnej ballady o pokoleniu straconych, bo słowo pokolenie niesie za sobą zbyt dużo dramatyzmu. Zdjęcia, które składają się na ten zestaw, opowiadają o pewnej teraźniejszości, która mi uciekła. Jest to historia o fragmentach, o chwilach zanim stały się częścią opowieści i wpadły w nurt pamięci, która je przetwarza. Przede wszystkim jest to jednak historia o ludziach, o nadziei i szukaniu sensu, zabawie i smutku, bliskości i oddaleniu. Trochę też o tym, że wszystko jest przygodne. Każdy szuka własnych świętości i są one teraz tak małe, że nie potrzebujemy kościołów, żeby je tam upchnąć. Mieszczą się w kieszeni.

"Przedwiośnie" - Karolina Zajączkowska

Tytuł cyklu równocześnie nawiązuje do faktycznej pory roku, która sama w sobie jest przejściowa i nieskonkretyzowana, jak i do tytułu obowiązkowej lektury szkolnej. Wynika to z faktu, że bohaterami zdjęć przeważnie są osoby uczące się w liceum. Młodzież powoli wkraczająca w dorosłe życie. Wszystkie te zdjęcia zrobiłam po, przed lub w trakcie imprez. Takie życie nie ma żadnego sensu. Albo ma.

Szczegółowy program TU

Parę refleksji po wrocławskim Marszu Równości, czyli o wąskiej granicy między jajem a tortillą

2009-10-28T12:17:00.003+01:00

Nigdy nie gnało mnie na ulicę, żeby machać transparentami. Jako introwertyczne dziecko swoich rodziców pielęgnowałam ogródek swojego życia wewnętrznego w małym, zawsze trochę cuchnącym pokoiku oddając się mentalnie klimatom trochę z Dostojewskiego, trochę z Masłowskiej. A tak naprawdę jestem nieodrodnym dziecięciem popkultury i wolę obejrzeć serial. Jeżeli w coś wierzę to dyskretnie, zasłaniając się kurtynką z sarkazmu i obwiązując sobie głowę elastycznym bandażem. Nie lubię mieć stanowczych poglądów, bo nie lubię się ideologicznie ścierać, zawsze wtedy ktoś despotycznie podnosi głos albo rękę. Ale na marsz poszłam. Chciałam być tym +1, bo każde plus jeden nawet bez transparentu sprawia, że przedsięwzięcie wyglada mniej absurdalnie. Ryzyko absurdu jest wielkie, bo to Polska. Polska znajduje się w głębi Afryki i jej mieszkańcy żywią się wszelkim robalem popijając niezdatną do picia wodą. Przy okazji praktycznie zatracili wiekową duchowość opartą na rytuale. Taka jest Polska mentalnie. Spodziewać się można było wszelkich pochodnych zadymy. To jakby prowadzili na szubienicę seryjnego mordercę, tyle było wokół nas policji. Idąc w pochodzie, na szarym końcu, z Urszulą i Pau śmiałyśmy się, że jesteśmy rzepem na końcu ogona, li i ino puchem marnym, mijaliśmy gapiów. Przecierające okulary starsze panie z bawełnianymi torbami pełnymi jajek i śmietany rozdziawiały usta. Pewnie studenci demonstrują, ależ mamy panie dziwną młodzież w tym kraju, zgniły dziki zachód. Na balkonach całe rodziny, w pokojach zaparowane przyspieszonym oddechem szyby, panowie w bokserkach, matki z chochlami między jednym nalanym talerzem zupy a drugim wyszły popatrzeć na show. Gdyby nie armia samby zagrzewająca do boju iście pogańskimi rytmami czułabym się jak w marszu żałobnym albo pochodzie z okazji bożego ciała. Raz - jest nas ciągle za mało i dwa - jak można "żądać" tolerancji? Ton roszcząco-prowokujący, w jakim częściowo odbył się marsz, to trochę pomyłka. Albo trochę polityka. Ja nie myślę politycznie. Ja myślę o debilu, który rzuca w pochód ziemniakiem (zginąć od ziemniaka w marszu równości, to dopiero bohaterska śmierć!), żeby pójść z nim na wódę do parku i posłuchać, dlaczego nienawidzi. I nie dać się nienawidzić. Bo taka jest specyfika marszu równości w Polsce - tworzymy pole bitwy. Wąskie sfrustrowane umysły podłapią to natychmiast i będziemy na siebie krzyczeć zza muru uzbrojonej po zęby policji. Oni mają swoje szaliki, my mamy tęczowe flagi i transparenty. Na polu ideologicznym mamy się nienawidzić, mamy się w tym nakręcać jak stare zegarki, żeby zabulgotać czystym oburzeniem o braku tolerancji albo o tym, że dewiantom pozwala się chodzić po ulicach, chociaż w podstawówce może nawet piliśmy oranżadę z tej samej butelki. Mechanizmy nienawiści są banalne. Z jednej strony być może nie da się tego zrobić inaczej niż przez marsz, z drugiej jednak nie jestem w stanie podpisać się pod żadną formą agresji kojarzoną z marszem, również pod tonem roszczeniowym. Nie potrafię, bo to nie ja. Powiecie mi, że jak dostanę w mordę od łysego to zacznę myśleć inaczej. Może i tak. Może jestem naiwną idiotką, która wierzy że zmiany można dokonać drogą ewolucji, nie rewolucji, że nie trzeba krwi i łez, a marsze jak na zachodzie mogą być radosną afirmacją kolorowej odmienności zamiast serią żądań wykrzykiwanych tępym ludziom w sam rdzeń kręgowy ich ograniczonego światopoglądu, powodując ognisko zapalne zamiast uścisku dłoni. Pojawiło się pewne uczucie budującej solidarności, kiedy szłam z tymi ludźmi, ale z drugiej strony mogłoby być nas tam 500 zamiast 200, kątem oka wyłapywałam gejów i lesbijki stojących na chodnikach za sztabem policji i przyglądających się, czasami nieśmiało wchodzących do marszu, czasami tylko uciekających przed aparatami i kamerami. I przedstawiciele mediów żądni zadymy. Zaraz u wejścia na rynek, gdzie zablokowali nas łysi, w stronę marszu poleciały jajka, ziemniaki i cebule. Prawie tortilla, chociaż to nie Hiszpania. Powinniśmy być mądrzejsi. Każdy kto ma do tego predyspozycje jest wręcz zobowiązany. Marsz marszem, ale spotykamy się twarzą w twarz na co dzień. Nie nakręcajmy spirali nienawiści, dajmy się lubić. Jeżeli ktoś karmi się nienawiścią prawda jest taka, że skieruje ją gdziekolwiek. Jeżeli ktoś zalaminował sobie mózg w puszce po konserwie i macha ci nim przed twarzą jako kodeksem moralnym potraktuj go lepem na muchy a nie gazem pieprzowym. I pamiętajmy, że demokracja to system który owszem, opiera się na pojęciu tolerancji, ale też na haśle wolnej woli w granicach prawa. Nie można nikogo zmusić do tolerancji. You think you can defeat me with your rebellious beard?

parę fot z marszu na blogu Pawła: tu

Work it

2009-10-27T22:37:00.034+01:00

Jestem praktycznie bez aparatu. Mju po Filipie wróciło do ban, która przez weekend zgubiła swoją Yashicę i kurtkę, Ida z kolei znowu zgubiła telefon, Ciastek okulary i kosmetyczkę, a ja głownie gubiłam ostrość, bo wspomniane mju ma jakąś wadę. Dlatego nieostro. Że skany fatalne to już ballada o bidzie i chlebie z pasztetem, bo wywołuję i skanuję w Saturnie z racji kiepskiej sytuacji materialnej, ale jakby co zawsze mogę nawiedzić Grodzkiego. Gdybym latała do niego z każdą kliszą byłoby to upierdliwe, ale z poszczególnymi klatkami to czemu nie. Teraz robię na swoim starym mju z zoomem i przesłoną 4,5, więc ani kąt nie szeroki ani światła dużo nie łapie. Trzeba wyjść z bidy i wziąć się za siebie, za rok już powinnam napierdalać contaxem.

Jesus won't take me back

2009-10-25T05:44:00.012+01:00

but that's ok.

Ciastek

2009-10-19T19:36:00.002+02:00

Miesiąc miodowy w toku. Jedziemy na twarożku, parówkach i mentolowych papierosach.

2009-10-14T12:38:00.001+02:00

Suto

2009-10-13T20:08:00.024+02:00

2009-10-10T16:27:00.002+02:00

Wszystko co dzieje się w tym mieście dzieje się w czwartki, piątki albo soboty w godzinach wieczornych. Właśnie wtedy pracuję. Przegapię wernisaż Zajączkowskiej. Przegapię oba koncerty Indigo Tree promujące ich pierwszy album. Przegapię połowę Interzone, łącznie z premierą albumu Solara. Dobrze, że nie przegapię własnego slideshowu. W dzień wernisażu ostatecznie rozwaliłam swoją yashicę. Nie ma nad czym płakać, w końcu i tak była ze mną długo i służyła wiernie i przetrwała niejedno trzęsienie w torbie. Ban pożyczyła mi swoje srebrne mju i jakoś to na razie będzie. Pogodę dziś mamy na Elliota Smitha, więc ułożyłam włosy na Syda Barretta. Ale ogólnie to jestem strasznie wykochana i nie miałam czasu myśleć. Takie trochę święto, spokój karmiony ciastem i kawą. Demony śpią pod ziemią w plastikowych ekologicznych torbach.
Jeśli ktoś jeszcze ich nie słyszał, Filip + Levy jako Indigo Tree. Kiedy ja robiłam portrety w studiu oni grali próby piętro niżej: